سحر حلال

(س رِ حَ ) [ ع. ] (اِمر. ) کنایه از: کلام موزون فصیح.

سِحر حلال
مثنوی ای در ۵۲۰ بیت، از اهلی شیرازی. این مثنوی در دو وزن سروده شده و موضوع آن داستان عشق جم و گل است که به ازدواج آنان می انجامد. پس از چندی، جم هنگام بازی از اسب می افتد و جان می سپارد. پس از سوزاندن پیکر جم در آتش، گل نیز خود را در آتش می اندازد. شهرت این مثنوی در به کار بردن صنایع ادبی است. اهلی در سرودن سحر حلال به دو مثنوی کاتبی، یعنی مجمع البحرین و تجنیسات، نظر داشته است.

کنایه از: کلام موزون فصیح.

💡 حدیث جادویی سامری حرام شناس بغمزه چون در سحر حلال بگشاید

💡 چیده گوش از نطق تو در ثمین دیده چشم از کلک تو سحر حلال

💡 گفتهٔ سیدم به جان بشنو زانکه سحر حلال او باشد

💡 دم سحر حلال بیت دامست که بیت لایقش بیت الحرامست

💡 من که بسحر حلال معجز عیسی کنم برد بدستان دلم نرگس جادوی دوست

💡 شعر فرید کرده شرح لب تو شیرین تا او به وصف چشمت سحر حلال کرده