زدو

زدو. [ زَدْوْ ] ( ع مص ) گوز باختن و انداختن آن در مغاک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). والفعل من نصر. یقال زدا الصبی الجوز و زدا به؛ اذا لعب و رمی به فی المزادة. || فی المثل ابعد المدی و ازده، وقت تحریض بر چیزی گویند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || دست دراز کردن به جانب چیزی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و این لغتی است در سدو، چنانکه گویند: تسدو الابل فی سیرها بایدیها. ( از اقرب الموارد ). رجوع به سدو شود.

گوز باختن و انداختن آن در مغاک دست دراز کردن بجانب چیزی وقت تحریض بر چیزی

💡 نه چون خاطر بوالعلای معری که انشا کند صورتی از خَبَزدو

💡 غزلخوانیت گرچه باشد بسهو شمارندش، ا زدوستان دور، لهو

💡 ای طالب دنیا تو یکی مزدوری وی عاشق خلد ازین حقیقت دوری

💡 شادان زی و بکام رس و برخور از عمر خویش و ازدولب جانان

💡 از دل زدود صیقل غم زنگ معصیت کردم حساب خویش حسابم دگر نماند

💡 تا جای بر غمش نشود تنگ جاودان آثار شادی از دو جهان ماتمش زدود