دخنه

( دخنة ) دخنة. [ دُ ن َ ] ( ع مص ) تیره گون گردیدن. ( منتهی الارب ).
دخنه. [ دُ ن َ ] ( ع اِ ) تیرگی. ( منتهی الارب ). || دارویی که دود کنند و بیمار را بدان دود دهند. عطری بود که بر آتش افکنند از بهرچشم بد. ( اوبهی ). دارویی خوشبو که خانه را بدان دودکنند. ( منتهی الارب ). آنچه آتش افکنند از عطریات. هرچه بر آتش افکنند. دخینه. ( شعوری ج 1 ورق 452 ). ج، دخن. ( مهذب الاسماء ). عطری بود که بر آتش افکنند از بهر چشم بد. ( حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ):
چون برای سپهر برخوانند
شهداﷲ و دخنه برفکنند. ؟ ( از حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ).- ابودخنه؛ نام مرغی است. ( آنندراج ).

(دُ نَ یا نِ ) [ ع. دخنة ] (اِ. ) ۱ - رنگ تیره. ۲ - آن چه که برای دود دادن خانه به کار برند.

( اسم ) ۱ - رنگ تیره. ۲ - آنچه که برای دود دادن خانه بکار میرود.
تیره گون گردیدن

دخنة
رنگ تیره.
آن چه که برای دود دادن خانه به کار برند.

💡 گر بوی کام هست نه بر هفت مدخنه است ور عقد انس هست نه بر چار گوهر است

💡 می درآری از کمال عاطفت دستی بسر هر کرا بینی ز غم دل سوخته چون مدخنه

💡 طعمه مدخنه اوست، شب مشگین جعد مشک شب را چه خطر، مجمره ماه کم است

💡 سر بر خط من بینی دیوان قوی دل را چون دخنهٔ این افیون بر مندله اندازم

💡 شب طره مشگین نفشاند به تبرک گر مدخنه طبع تو تنک آمده بد قد