آکنده‌گوش

( آکنده گوش ) آکنده گوش. [ ک َ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) اصم. کر. مجازاً، اندرزناپذیر. که پند ننیوشد:
فراوان سخن باشد آکنده گوش
نصیحت نگیرد مگر در خموش.سعدی.پریشیده عقل و پراکنده هوش
ز قول نصیحتگر آکنده گوش.سعدی.بفریادتا برنداری خروش
سخن نشنود مرد آکنده گوش.؟

( آکنده گوش ) ( ~. ) (ص مر. ) اندرزناپذیر.

( آکنده گوش ) ( صفت ) ۱ - کر اصم. ۲ - اندرز ناپذیر آنکه بپند گوش ندهد.
کر اندرز ناپذیر

(قدیم): بی‌اعتنا به سخنان و اندرزهای دیگران. اندرز ناپذیر.

💡 فراوان‌سخن باشد آکنده‌گوش نصیحت نگیرد مگر در خموش