امید داشتن

امید داشتن. [ اُ/اُم ْ می ت َ ] ( مص مرکب ) امیدوار بودن. امل. ( فرهنگ فارسی معین ). ترجیه. ( تاج المصادر بیهقی ). امید داشتن بر چیزی و یا در چیزی؛ چشم داشتن و بر آن چیز نگران بودن. ( ناظم الاطباء ). تأمیل. بیوسیدن. رجاء. ارتجاء. ترجی. ( یادداشت مؤلف ). خواستن. آرزومند بودن:
بنابودنیها مدارید امید
که گوید که بارآورد شاخ بید؟فردوسی.بدان دار امّید کو را بمهر
سر از خواسته برده ای بر سپهر.فردوسی.چه امّید داری و بر چیستی
درنگی شده از پی کیستی ؟فردوسی.مرا در غم خود گذاری همی
بیزدان چه امّید داری همی.فردوسی.میخواستم... هر یکی از ایشان را بمقدار و محل مرتبت بداشتن و بامیدی که داشته اند رسانیدن. ( تاریخ بیهقی ).
خفته آن باشد که او از هر خیال
دارد امّیدو کند با او مقال.مولوی.امید از بخت میدارم بقای عمر چندانی
کز ابر لطف بازآید بخاک تشنه بارانی.سعدی.در آب دو دیده از تو غرقم
وُامّید لب و کناردارم.سعدی.امید وصل مدار وخیال دوست مبند
گرت بخویشتن از ذکر خویش غوغاییست.سعدی. || اعتماد و اتکاء داشتن. دل بستن. اعتقاد داشتن:
پس از کردگار جهان آفرین
بتو دارد امّید ایران زمین.فردوسی.بگیتی چه دارید چندین امید
نگر تا چه بد کرد با جمّشید.فردوسی.بود محال، ترا داشتن امید، محال
بعالمی که نماند هگرز بر یک حال.قطران.گرچه شیطان رجیم از راه انصافم ببرد
همچنان امّید میدارم برحمن الرحیم.سعدی.امیدی که دارم بفضل خداست.( بوستان ).بعد از تو بهیچکس ندارم
امّید و ز کس نیایدم باک.سعدی.تشنه بادیه را هم بزلالی دریاب
بامیدی که درین ره بخدا میداری.حافظ ( از آنندراج ). || بر چیزی یا در چیزی چشم داشتن.( ناظم الاطباء ). توقع و انتظار داشتن:
جزین داشتم امّید و جزین داشتم الچخت
ندانستم کز دور گواژه زندم بخت.کسائی ( از فرهنگ اسدی ).هر آنکس که دارد ز گیتی امید
چو جوینده خرماست از شاخ بید.فردوسی.

( مصدر ) امیدوار بودن امل.

[ویکی فقه] امید داشتن به معنی انتظار و توقع حصول امری مطلوب می باشد. از آن به مناسبت در باب‏هایی مانند اجتهاد و تقلید، طهارت، صلات، حج و تفلیس سخن رفته است.
امیدواری بر دو گونه است:
۱. داعی بر عمل
۲. شرط حکم
امیدواری، داعی بر عمل
← امید داشتن به ثواب و رفع عقاب
← امیدداشتن به زوال عذر تا پایان وقت
...

💡 کارزار ناسزاگویی و پرخاش به کسروی تا پایان سال ۱۳۲۳، علمای نجف راهم دربرگرفت، اما این کارزار به آن نتیجه‌ای که شریعت مداران امید داشتند نرسیده و پرونده دادگستری هم ناکام مانده بود. تندروترها دریافته بودند که این راهکارهای «قانونی»، منبری و نوشتاری، به بستن زبان و شکستن خامه کسروی و بیمناک ساختن او نخواهد انجامید. پس در اندیشه «رفع غائله کسروی» از راه‌هایی دیگر شدند.

💡 و گفت: طلب بهشت بی عمل گناه است و انتظار شفاعت بی نگاه داشت سنت نوعی است از غرور و امید داشتن رحمت در نافرمان برداری جهلست و حماقت و گفتند: تصوف چیست؟

💡 و گفت: شاد بودن تو به دنیا شاد بودن به خدای از دلت ببرد و ترس تو از غیر خدای ترس خدای از دلت پاک ببرد و امید داشتن بغیر خدای امید داشتن به خدای از دلت دور کند.