آزار کردن

( آزار کردن ) آزار کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) آزردن.

( آزار کردن ) ( مصدر ) آزردن آزار رسانیدن.
آزردن

آزار‌کردن
آزار دادن، رنجاندن. شکنجه کردن، عذاب دادن. او را به اقسام گوناگون آزار کردند و فرمان شاهی را در دهانش طپاندند. «رستم‌الحکما»
آزار کسی به مورچه نرسیدن کنایه از: بسیار بی‌آزار یا مهربان بودن او.
آزار کردن کسی را جستن کنایه از: او را اذیت کردن.

💡 شادم که نیست نیروی آزار کردنم در زحمت است، آنکه تو هستیش در جوار

💡 ترک آزار کردن خواجه دفتر کفر راست دیباچه

💡 گدای خفته را بیدار کردن عطایا دادن است آزار کردن

💡 شو از آزار کردن نیک بیزار که نبود آدمی خود مردم آزار