آبگریز

آب گریز
{hydrophobe} [شیمی، مهندسی بسپار] ماده ای که میل به جذب آب ندارد
{hydrophobic} [شیمی، مهندسی بسپار] ویژگی ماده ای که میل به جذب آب ندارد

آب گریز. رجوع شود به:آب_دوست_وآب_گریز

آب‌گریز
(شیمی): موادی مانند روغن، چربی، موم، و بعضی گَردهای نرم مانند دوده ذغال که آب جذب نمی‌کنند و در آن حل نمی‌شوند؛ آب‌ترس، هیدروفوب، ئیدروفوب.
حوزه: [شیمی، مهندسی بسپار]: ماده‏ای که میل به جذب آب ندارد.

💡 اثر آبگریز دلیل جداسازی مخلوط روغن و آب به دو جزء است. این اثر همچنین دارای اثرات مرتبط با زیست‌شناسی، از جمله: غشای سلولی و تشکیل وزیکول، تاشدگی پروتئین، قرار دادن پروتئین‌های پوسته‌ای در محیط چربی غیر قطبی و تجمع مولکول کوچک پروتئین است. از این رو اثر آبگریز برای زندگی ضروری است. موادی که این اثر در آن مشاهده شده‌است به عنوان آبگریز شناخته می‌شوند.

💡 استئارات روی (زینک استئارات) پودری سفید رنگ میکرونیزه و آبگریز است که در خانواده صابون‌های روی قرار دارد. این ماده پر کاربرد صنعتی از واکنش اسیدهای چرب با ترکیبی از فلز روی حاصل می‌شود،.

💡 ساختار هر لایه از غشاء از مولکول‌های فسفولیپید تشکیل شده‌است. انتهای فسفات هر مولکول فسفولیپید در آب محلول بوده و آب‌دوست است و انتهای دارای ساختار اسید چرب فقط در چربی‌ها محلول بوده و آب‌گریزاست. بخش‌های آب‌گریز غشا (دم اسیدچرب آبگریز) به هم نزدیک بوده و این پدیده منجر به عدم نزدیکی و نفوذ آب درون ماتریکس برون‌سلولی به سلول می‌شود.

💡 بسیاری از مواد آلی (مانند چربی‌ها و روغن‌ها و آلکان‌ها) آبگریز هستند؛ یعنی در آب محلول نیستند. بسیاری از مواد غیر آلی نیز محلول نیستند؛ از جمله، اکثر اکسیدهای فلزات، سولفیدها و سیلیکات‌ها.

💡 آبگریزی از جمله خصوصیات فیزیکی سطحی یک ماده است. مواد آبگریز به دلیل ناهمواری‌های سطحی میکرومتری و نانومتری خود، اجازه پخش شدن یا جذب شدن آب روی سطح را نمی‌دهند و از این رو موجب قطره‌ای شدن آب و سر خوردن آن می‌شوند.