باز افتادن

بازافتادن. [ اُ دَ ] ( مص مرکب ) بازاوفتادن. نکس کردن. برگشتن. ( ناظم الاطباء ). عقب افتادن. بازافتادن به چیزی؛ رجوع شدن به وی. ( ارمغان آصفی ). جدا شدن:
چو پرگاری که از هم بازداری
ز هم بازاوفتد اندام دشمن.منوچهری.ای دریغا که ثناها به دعا بازافتاد
چون چنین است درین حال بهین ذکر دعاست.اوحدالدین انوری ( از آنندراج ). || واپس افتادن: آن مرده را یافتم بپشت بازافتاده. ( تاریخ قم ص 296 ). || فسخ شدن. برهم خوردن. نقض شدن. شکستن: میان لیث علی و مونس بن عبداﷲبن المسمعی صلح کرد بر آن جمله که لیث علی سوی فارس بازگردد. سبکری را خوش نیامد گفت من این حرب بنفس خویش بکنم و از شما یاری نخواهم. صلح بازافتاد. ( تاریخ سیستان ).
فتنه را ناگاه بازافتاد دستی آنچنانک
ملک و ملت را بماند انگشت حیرت بر دهان.ظهیر فاریابی.

از چیزی (اُ دَ. اَ ) (مص ل. ) محروم شدن از چیزی، بی نصیب شدن از آن چیز.

محروم شدن از چیزی، بی نصیب شدن از آن چیز.

💡 باز بعضی غرقهٔ آتش شدند باز افتادند و دل ناخوش شدند