افکندگی

افکندگی. [ اَ ک َ دَ / دِ ] ( حامص ) حالت و چگونگی افکنده. فرسودگی. مذلت. حقارت. فرومایگی و بندگی و کوچکی. سقوط از بالا:
بنده با افکندگی مشّاطه جاه شه است
سیر با آن گندگی هم ناقد مشک ختاست.خاقانی.بلندی نمودن در افکندگی
فراهم شدن در پراکندگی.نظامی.از این سو همه زینت و زندگی
از آن سو همه آز و افکندگی.نظامی.ره رستگاری در افکندگیست
که خورشید جمع از پراکندگیست.نظامی.کاین چه زبونی و چه افکندگی است
کاه و گل این پیشه خربندگی است.نظامی.بوسه چو می مایه افکندگی
لب چو مسیحا نفس زندگی.نظامی.بندگی این باشد و دیگر هوس
بندگی افکندگیست ای هیچکس.عطار ( منطق الطیر ص 141 چ گوهرین ).- سرافکندگی؛ شرمندگی. شرمساری. ذلت. خواری. مقابل سربلندی.
|| ( اِ ) فضله نجاست و پلیدی. ( ناظم الاطباء ).

(اَ کَ دِ ) (حامص. ) مَستی.

انداختنی خواری

مَستی.

💡 به عجز و سرافکندگی سر نهم به سر از گل سجده افسر نهم

💡 چون تو فانی میشوی زین زندگی این زمان تو پیش گیر افکندگی

💡 به ورزش گرای و سرافراز باش که فرجام سستی سرافکندگی است

💡 ترا کار، شاهی، مرا بندگی است درین راه رسمم سرافکندگی است

💡 نموده جهانش به جان بندگی همه سرورانش سرافکندگی

💡 دل و جان به عجز و سرافکندگی کند وقف بر خدمت و بندگی