استراتوسفر

(اِ تِ تُ فِ ) [ فر. ] ( اِ. ) طبقه ای از جو (اتمسفر ) که بالای ۱٠ تا ۱۲ کیلومتر قرار دارد و حرارت در آن جا همواره ثابت است.

دومین لایۀ اتمسفر با دمایی ثابت که در ارتفاع ۱۲ تا ۸۰ کیلومتری زمین واقع است.

( اسم ) طبقه ای از جو ( اتمسفر ) که فوق ۱٠ تا ۱۲ کیلومتر قرار دارد و حرارت در آنجا همواره ثابت است.

پوشَن سپهر یا استراتوسفر ( به انگلیسی: Stratosphere ) لایه ای از هواسپهر است که تا پنجاه کیلومتری زمین ادامه دارد و دومین لایهٔ بزرگ اتمسفر است. این لایه بالای تروپوسفر ( وَردسپهر ) و پایین مزوسفر ( مِسوسپهر ) قرار دارد. افزایش تدریجی دما یکی از ویژگی های آن است. یکی دیگر از ویژگی های استراتوسفر میزان نسبتاً زیاد گاز اوزون ( O۳ ) به ویژه در اطراف لایهٔ استراتوپاز ( چینه مرز ) است که ضخامتی حدود ۱۶ تا ۳۰ کیلومتر دارد و لایهٔ اوزون نیز در این لایه تشکیل می شود. دما در بعضی نواحیِ این لایه به °۶۰ - سانتی گراد ( °۷۶ - فارنهایت یا ۲۱۳ کلوین ) می رسد.
این لایه در جلوگیری از اثرات مرگ بارِ تابش های شدید فرابنفش با وجود اوزون موجود در آن بسیار مؤثر است. از طرف دیگر گاز اوزون به همراه کربن دی اکسید در پراکندگی عمودی دما تأثیر به سزایی دارد. استراتوپاز ( پوشن ایست ) مرز میان این لایه و لایه بالاییِ آن یعنی مزوسفر، از ارتفاع حدود ۵۱ کیلومتری آغازیده و ناحیهٔ انتقالی میان استراتوسفر و مزوسفر را می سازد.
پسوند ن در پایان واژه پوشَن همان است که در پایان واژگان سوزن، هاون، نهنبن، انجمن، روزن، میهن، پرویزن، چمن و واژه نوساخته تاون نیز دیده می شود و پسوندی است که با آن اسم و بویژه اسم ابزار می سازند.

طبقه‌ای از جو (اتمسفر)
که بالای ۱۰ تا ۱۲ کیلومتر قرار دارد و حرارت در آن جا همواره ثابت

💡 مزوسفر لایهٔ بعدی زمین است که میان استراتوسفر و ترموسفر قرار دارد. این لایه از ارتفاع ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) آغاز شده و تا ارتفاع ۸۵ کیلومتری (۵۳ مایلی) ادامه می‌یابد. با افزایش ارتفاع در مزوسفر، دما کاهش می‌یابد. سردترین بخش جو زمین با دمای ۹۰- درجهٔ سانتی‌گراد در بالای این لایه قرار دارد. فشار هوا در بخش‌های بالایی مزوسفر یک میلیونیم فشار هوا در سطح دریا است.

💡 در اوایل سال ۱۹۳۰، ترکیباتی به نام کلروفلوئوروکربن‌ها (سی‌اف‌سی‌ها) در ایالات متحده آمریکا اختراع‌شدند و در صنعت و خانه مورد استفاده قرار گرفتند. این ترکیبات به استراتوسفر راه یافتند و عناصر کلر و برم موجود در آن‌ها طی واکنش‌های شیمیایی موجب تخریب تدریجی لایهٔ اُزون شدند. به ویژه، لایهٔ اُزون بر فراز قطب جنوب به شدت کاهش یافته‌است.