آپارت یا اُپآرت (Op Art) به نوعی هنر انتزاعی گفته میشود که عمدتاً در نقاشی ظهور یافت و با استفاده از طرحهای خاص و انتزاعی تلاش میکند تجربهای بصری و حرکتنما ایجاد کند، به طوری که بیننده تصور ارتعاش، نوسان یا تغییر شکل را در اثر میبیند. این سبک هنری معمولاً از رنگهای درخشان و اشکال هندسی فشرده و تکرارشونده بهره میبرد و با تأثیرگذاری بر مد، تبلیغات و فرهنگ عامه دوران خود، جلوهای خاص در هنر معاصر پیدا کرد. ریشههای اُپآرت به نظریهها و آزمایشهای یوزف آلبرس در دهه ۱۹۲۰ بازمیگردد، اما به طور رسمی در سال ۱۹۶۰ شکل گرفت و نخستین بار در ۱۹۶۴ با نام اُپآرت شناخته شد. این هنر در جناس با پاپآرت به وجود آمد و اولین نمایشگاه بینالمللی آن در سال ۱۹۶۵ با عنوان «چشم حساس» در موزه هنر مدرن نیویورک برگزار شد که با استقبال مردم روبهرو شد، هرچند منتقدان کمتر به آن پرداختند. اُپآرت بر پایه ریاضیات، هندسه و نظریههای رنگی خلق شده و هدفش ایجاد جلوههای بصری خیرهکننده است، در عین حال میتوان آن را واکنشی در برابر اکسپرسیونیسم انتزاعی دهه ۱۹۵۰ آمریکا دانست که بر احساسات و عاطفه تمرکز داشت. این سبک محدود به آمریکا نبود و هنرمندانی مانند بریجت رایلی از انگلیس و ویکتور وازارلی از فرانسه و مجارستان آن را ادامه دادند و آثار شاخصی خلق کردند. اوج اقبال اُپآرت در پایان دهه ۱۹۶۰ بود، ولی هنرمندان این سبک تا سالها بعد به خلق آثار در این شیوه ادامه دادند و آن را گسترش دادند.
آپارت
دانشنامه آزاد فارسی
اپ آرت. اُپ آرْت (op art)
(نیز مشهور به هنر دیدمانی۱؛ هنر شَبَکی۲؛ انتزاع ادراکی۳) نوعی هنر انتزاعی۴، به ویژه در نقاشی. در آن به کمک طرح هایی خاص، تصور ارتعاش یا نوسان ایجاد می شود. این سبک عموماً از رنگ های درخشان و انتزاعات هندسیِ درهم فشرده استفاده می کرد و بر مُد، طرح های تبلیغاتی، و دیگر جنبه های فرهنگ همگانی دورۀ خود تأثیر بسیاری داشت. اُپ آرت در ۱۹۶۰ شکل گرفت، ولی در نظریه ها و آزمایش های یوزف آلبرس۵ِ آلمانی در دهۀ ۱۹۲۰ ریشه دارد. نخستین بار در ۱۹۶۴ با این نام خوانده شد؛ اُپ آرت در جِناس با پاپ آرت۶، شیوۀ رایج در آن زمان، ساخته شد. اولین نمایشگاه بین المللی عمدۀ اُپ آرت در ۱۹۶۵ با نام «چشم حساس۷» در موزۀ هنر مدرن نیویورک۸ برگزار گردید. مردم از آن استقبال کردند، اگرچه منتقدان کمتر بدان پرداختند، و اُپ آرت نمودی از حال وهوای دهۀ پرتب و تاب ۶۰ به شمار آمد. اُپ آرت را که عمدتاً بر ریاضیات و نظریه های رنگی برای خلق جلوه های خیره کننده مبتنی است، در عین حال می توان واکنشی دربرابر عاطفه برانگیزیِ ذهنیِ اکسپرسیونیسم انتزاعی۹ دانست که بر هنر امریکای دهۀ ۱۹۵۰ سایه افکنده بود. با این حال اُپ آرت به امریکا منحصر نشد، و بریجت رایلی۱۰، نقاش انگلیسی، و ویکتور وازارلی۱۱، هنرمند فرانسویِ زادۀ مجارستان، دو نمایندۀ برجستۀ آن بودند. اُپ آرت در پایان دهۀ ۱۹۶۰ اوج اقبالش را پشت سر گذاشت، لیکن رایلی و وازارلی و دیگران تا سال ها بعد، خلق آثاری در این شیوه را پی گرفتند.
