آفتاب رخ

💡 بر آفتاب رخت عاشق است صبح مگر که هر صباح چو گل میدرد گریبان را

💡 گر نشدی ابر تیره پردهٔ خورشید یا به شبان آفتاب رخ ننهفتی

💡 چو آفتاب رخ خوب او به اول روز چو ماه نوشکن جعد او در اول ماه

💡 آفتاب رخ تو عین وجود همه شد لاجرم در رخ هر ذره عیان دگر است

💡 چو آفتاب رخش محترق شود ز جمال نقاب بندد بعضی ازو هلال کند

💡 گفتمت سایه لطف ز سرم دور مدار آفتاب رخ تو خوش پسرا سوخت مرا

💡 در اشعار عاشقانه کلاسیک، معشوق را با زیبایی آفتاب رخ تشبیه می‌کنند که با درخشش خود، تاریکی‌های دل عاشق را به طور کامل از بین می‌برد.

💡 شاعر با استفاده از استعاره‌های بسیار زیبا، از جمال بی‌نظیر و آفتاب رخ یار در میان گل‌های بهار سخن می‌گوید که شنیدنش دل را می‌لرزاند.

💡 او با دیدن آفتاب رخ تو در آن سپیده‌دم بسیار زیبا، گویی تمام رنج‌ها و سختی‌های سالیان گذشته را در یک لحظه فراموش کرد.