بحت

بحت. [ ب َ ] ( ع ص، اِ ) ساده و خالص از هر چیز: یقال عربی بحت؛ ای محض. و شراب بحت؛ ای صرف. خیر بحت؛ ای لیس معه غیره، و مؤنث آن به هاء است و نزد بعضی مثنی ومجموع و مصغر نشود. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).بی آمیغ و ساده و خالص از هر چیز. ( آنندراج ). ناب. صافی. بسیط. بی آلایش. ج، بحوت. ( ناظم الاطباء ). || طعام بحت؛ طعامی بی نان خورش. ( مهذب الاسماء ).
بحت. [ ب َ ] ( اِخ ) محمدبن علی بن بحت. محدثی بوده است. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ).
بحة. [ ب ُح ْ ح َ ] ( ع اِمص ) گرفتگی گلو و گرانی آواز. ( منتهی الارب ). گرفتگی آواز. ( غیاث اللغات ). گرفتگی گلو. گرانی آواز. ( آنندراج ). غلظت در آواز و صوت. در لغت گرفتگی آواز باشد، واگر بر اثر بیماری باشد آنرا بحاح گویند. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ). و رجوع به بح و بحاح و بحوح شود.
بحة. [ ب َح ْ ح َ ] ( ع ص، اِ ) زن گلوگرفته گران آواز. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

(بَ ) [ ع. ] (ص. ) ناب، ساده، ویژه.

ساده، خالص، صافی، محض، بی درد، بی غش
( صفت ) ناب ساده ویژه: وجود بحت. یا عامی بحت. عامی محض.
محمد بن علی بن بحت محدثی بوده است.

💡 گفت پیغامبر صباحی زید را کیف اصبحت ای رفیق با صفا

💡 مغز هر ذره چو از روزن او مست شود سبحت راقصه عز حبیبی و علا