باددستی

باددستی. [ بادْ، دَ ] ( حامص مرکب ) عمل باددست. اتلاف کار. تبذیر. اسراف. ( غیاث ) ( آنندراج ):
به نیکوئی آگن چو گنج آگنی
بدانش پراگن چو بپْراگنی
از آن کش روان با خرد بود جفت
کسی باددستی ز رادی نگفت.اسدی.سه چیزآورد پادشاهی بشور
کز آن هر سه شه را بود بخت شور
یکی باددستی دوم کاهلی
سوم زفت کاری سر بددلی.اسدی.باددستی و راد، و کاری نیست
بهتر از باددستی و رادی.سوزنی.جانی بباددستی بر خاک پایش افشان
کاندر مزید بر سر صد جان تازه بینی.خاقانی.و باددستی و تبذیر از جود و سخا مشمر. ( مرزبان نامه )... چون برادرش [ ابراهیم خان ] مانندنسیم در افشاندن زر و سیم باددستی کرده... ( مجمل التواریخ گلستانه ص 30 ). || سرعت و چالاکی. ( غیاث ) ( آنندراج ).

( ~. ) (حامص. ) ولخرجی، اسراف.

۱. اسراف، ولخرجی.
۲. تهیدستی.
۳. چالاکی، چابک دستی.

اسراف تبذیر.

ولخرجی، اسراف.

💡 ای نسیم بی‌مروت باددستی واگذار صبح می‌سوزد نفس تا غنچه‌ای وامی‌شود

💡 گرچه ما در باددستی چون حباب افسانه ایم دیده دریا بود بر کاسه وارون ما

💡 به باددستی من می برد خزان غیرت ز برگ، حاصل من غیر بینوایی نیست

💡 ز صرصر پنجه زردار گل بر خاک می افتد بپیچد باددستی‌های ما دست تمول را

💡 عنان باددستی چون گذارد رایض جودش اگر صد بادپا باشد که می بخشد به یکبارش

💡 نقش بر آب است پیش باددستی های عشق عقل پرکاری که سر لوح کتاب آدمی است