اندرخور

اندرخور. [ اَ دَ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) لایق و سزاوار و زیبا. ( برهان قاطع ) ( هفت قلزم ) ( از انجمن آرا ) ( از آنندراج ). لایق. ( مؤید الفضلاء ). درخور و سزاوار. ( رشیدی ). سزاوار و لایق و شایسته و مناسب،. ( ناظم الاطباء ). سزاوار. لایق. شایسته. ( فرهنگ فارسی معین ). اندرخورا. اندرخورد. درخور:
نوشتند نامه به ارجاسب زشت
هم اندرخور آن کجا او نوشت.دقیقی.بشاه جهان گفت زردشت پیر
که در دین ما این نباشد هژیر
که تو باژ بدهی بسالار چین
نه اندرخور آید به آیین و دین.دقیقی.بدرگه فرست آنکه اندرخورست
ترا کردگار جهان یاور است.فردوسی.چو نیکی کنی نیکی آیدبرت
بدی را بدی باشد اندرخورت.فردوسی.اگر ما گنهکار و بدگوهریم
بدین پادشاهی نه اندرخوریم.فردوسی.گرت چیزی اندرخور شهریار
فزونی بود آید او را بکار.اسدی.اگر داد خواهیم در نیک و بد
بدادیم معذور و اندرخوریم.ناصرخسرو.گفتم هنر پدید کن اندرخور جواب
گفتا که در جواب پدید آورد هنر.ناصرخسرو.من اندرخور بندگی نیستم
وز اندازه بیرون تودرخورد من.سعدی.و رجوع به اندرخورا و اندرخورد و اندرخوردن و درخور شود.

( ~. خُ ) (ص. ) درخور، سزاوار.

درخور، لایق، شایسته، سزاوار: گفتم هنر پدید کن اندرخور جواب / گفتا که در جواب پدید آورد هنر (ناصرخسرو۱: ۲۷۰ ).

( صفت ) سزاوار لایق شایسته.

درخور، سزاوار.

💡 زیر است نوای غم و اندرخور شادی بم یک لحظه چنین برگو یک لحظه چنان برگو

💡 اندرخور گفتار من منگر به سوی یار من سینای موسی را نگر در سینه افکار من

💡 کی باشد کاین قفس چمن گردد و اندرخور گام و کام من گردد

💡 عشق تو اندرخور ما شوق تو اندر بر ما دست بنه بر سر ما دست مکش دست مکش

💡 کو نعره‌ای یا بانگی اندرخور سودای من کو آفتابی یا مهی ماننده انوار من