افسونی

💡 جان همی خواستی از من که به افسون ببری جان من رفت و تو هم بر سر آن افسونی

💡 دگر بار آن فسون پرداز استاد بر او افسونی از نو کرد بنیاد

💡 با جاهلان از آرزوی دانش با قال و قیل و حیلت و افسونی

💡 تو مر آن گوهر بیرونی باقی را چون یکی درج برآورده به افسونی

💡 می‌دمد هر کسش افسونی و معلوم نشد که دلِ نازک او مایل افسانهٔ کیست

💡 دمید عشق به تخم سرشکم افسونی که تا به خاک ره افشاندمش به بار آمد

💡 موسیقی سنتی با آن نغمات آرام و ملایم خود، حالتی افسونی به محیط بخشیده بود که باعث می‌شد شنوندگان در دنیای رویاها غرق شوند.

💡 او با آن لبخند افسونی و نگاه نافذش، توانست توجه همه حاضران در مهمانی را به خود جلب کرده و بر آن‌ها اثر بگذارد.

💡 منظره غروب خورشید در میان کوه‌های پوشیده از برف، جلوه‌ای افسونی داشت که هر بیننده‌ای را در برابر شکوه طبیعت مبهوت می‌کرد.