اعتاب. [ اِ ] ( ع مص ) رضا دادن. || بازگشتن بسوی مسرت کسی از اسائت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). رضا شدن از کسی یعنی رها کردن چیزی را که بدان سبب بر کسی خشم کرده بود و بازگشتن بسوی مسرت کسی بعد از خشم کردن بر او. واصل آن ازاله کردن عتبه ( خشم و سخط ) باشد و همزه اعتاب برای نفی است چنانکه در اشکاه که بمعنی «اَزال َشکایته » است. ( از اقرب الموارد ). یقال «اعتبنی فلان؛ای عاد الی مسرتی راجعاً عن الاسآءة». ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || خشنود کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( المصادر زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( ترجمان القرآن تهذیب عادل بن علی ).
اعتاب. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ عَتَبَه. ( یادداشت مؤلف ).
( اَ ) [ ع. ] جِ عتبه، آستانه، درگاه.
( اسم ) جمع عتبه آستانه ها پاشنه های در. یا اعتاب مقدسه. امکن. مقدسه که زیارتگاه مردم است.
جمع عتبه
جِ عتبه؛ آستانه، درگاه.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 این غلام اگر عود و صندل باشم و یا چوب جنگل و سرو فرخار یا شاخ پرخار، شک نیست که در باغ این دولت بی زوال رسته ام و از خاک و آب این اعتاب والا نشو ونما جسته، العیاذ بالله بحث بر مبدا وارد خواهد آمد که چرا تخم خار در باغ خاص کاشته اند و بیخ تلخ را در مورد سی ساله تربیت داشته؟
💡 با خطابش صبح صادق تابد از شام سیاه باعتابش نار سوزان خیزد از ماء معین
💡 بر سر شوریده تاج «علم الأسما» زدند دین و دل دیوانه را اعتاب «عرش الله» زدند
💡 اصحاب تو گر جمله بر اعتاب تو جمعند وین بنده درین بلده وحیدست و ودیع است
💡 یک تن اما یک سپه در طاعت اعتاب شه یک کس اما یک جهان در بستن ابواب شر
