اصلم

اصلم. [ اَ ل َ ] ( ع ص، اِ ) گوش ازبن بریده. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). بریده گوش. ( مهذب الاسماء ). گوش بریده. ( ناظم الاطباء ). از بن بریده گوش، گویا مقطوع الاذن خلقی. ج، صُلم. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). || کیک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج )( ناظم الاطباء ). || ( اصطلاح عروض ) بودن آخر جزو وتد مفروق. ( منتهی الارب ). صَلْم اسقاط وتد مفعولات ُ است، مفعو بماند فعلن بجای آن بنهند و فعلن چون از مفعولات ُ خیزد آنرا اصلم خوانند یعنی گوش از بن بریده و چون بدین زحاف [یعنی صلم ] سببی از این جزو کم شده است و وتد ناقص گشته آنرا به گوش از بن بریدن تشبیه کردند. ( از المعجم چ مدرس رضوی ( دانشگاه ) ص 42 ).

(اَ لَ ) [ ع. ] (ص. ) گوش بریده.

در عروض، ویژگی پایه ای که در آن مفعولاتُ یا فاعلاتن به فع لن تغییر یابد.

( صفت ) ۱ - گوش از بن بریده. ۲ - وتد مفروق بودن جزو آخر فع لن چون از فاعلاتن خیزد آنرا اصلم خوانند.

گوش بریده.

💡 چون داد دلم دل گسلم میندهد جز درد و دریغ حاصلم میندهد

💡 این چنین دردی که آمد حاصلم پای ازان ماندست دایم درگلم

💡 حقیقت واصلم در جوهر ذات که اینجا میشناسم جمله ذرّات

💡 واصلم در ذات تو افتاده من سر بسوی حکم تو بنهاده من

💡 از تو صد امید بود اندر دلم وه یکی ز آن صد نیامد حاصلم