اشکبار

اشکبار. [ اَ ] ( نف مرکب ) اشک ریز. گریان. اشکباران. اشک افشان:
من بچشم خویش دیدم کعبه را کز زخم سنگ
اشکبار از دست مشتی نابسامان آمده.خاقانی.عمر تو گم شد بخنده ترک بخنده
سود تو از چشم اشکبار چه خیزد.خاقانی.دام و دد دشت را بسویش
با من همه اشکبار بینند.نظامی.چو از چشم گرینده اشکبار
بر آن خوابگه کرد لختی نثار.نظامی.چون چنین دیدند ترسایانْش زار
میشدند اندر غم او اشکبار.مولوی.میگریم و مرادم از این سیل اشکبار
تخم محبتی است که در دل بکارمت.حافظ.بحیرتم چو در ابر سفید باران نیست
چه دجله هاست که در چشم اشکبار من است.کلیم. || ( اِمص مرکب ) و صاحب آنندراج آرد: اشک ریختن. طغرا گفته:
تنش کرده از دولت اشکبار
مقامات پروانه را استوار.
یعنی به دولت اشک ریختن و امر بدین معنی.

۱. اشک ریز، گریان.
۲. ویژگی چشم که همواره اشک می ریزد.
۳. کسی که پی درپی گریه می کند.

اشک ریز، گریان، صفت چشم که همواره اشک بریزد، وکسی که پی درپی گریه کند، اشکباری: اشک باریدن، اشک ریختن، گریستن
( اسم ) اشک ریز گریان.

💡 ندانم راز دل با کی بگویم دو چشمم فایز اینک اشکبار است

💡 بعینه مژه اشکبار من بودی گر آن نگار بیاراستی بگوهر موی

💡 از اشک نمیرد آتشِ من همه شب چون شمع ز آتش اشکبار آمده‌ام

💡 با آنکه می مکم جگراز تشنگی چو شمع ابر بهارم از مژهٔ اشکبار خویش

💡 این دو چشم اشکبار نوحه گر روشنی یابد از آن منظر بلی

💡 که چمش ز آتش دل اشکبار است همیشه در امید و انتظار است