ازدو

ازدو. [ اُ دو / اَ دَ / دُو ] ( اِ ) صمغ. صمغی است که از آن حلوا پزند. ( سروری از نسخه میرزا ). صمغی است که حلوای آن بغایت لطیف شود و منفعت دهد درد کمر را. ( مؤید الفضلاء ). صمغ درخت ارجن باشد که درخت بادام کوهی است و از آن حلوا پزند و مطلق صمغ را نیز گفته اند. ( برهان ). صعرور.
- ازدوی ِ آلو؛ صمغالاجاص.
- ازدوی ِ امرود؛ صمغالکمثری.
- ازدوی ِ بادام؛ صمغاللوز.
- ازدوی ِ تازی؛ صمغ عربی. ( برهان ).
- ازدوی ِ خطمی؛ صمغالخطمی.
- ازدوی ِ زیتون؛ اصطرک.
- ازدوی ِ سداب؛ثافیسا.
- ازدوی ِ سماق؛ صمغ تتم.

(اُ ) ( اِ. ) صمغ (مطلق ). صمغ درخت ارجنگ، صغم بادام کوهی که از آن حلوا پزند.

صمغ، صمغ درخت ارژن، صمغ درخت بادام کوهی
( اسم ) ۱ - صمغ ( مطلق ). ۲ - صمغ درخت ارجنگ صمغ بادام کوهی که از آن حلوا پزند. یا ازدوی تازی. صمغ عربی.

صمغ (مطلق)
صمغ درخت ارجنگ، صغم بادام کوهی که از آن حلوا پزند.