معنی ابتلاع | لغت یاب

لغت نامه دهخدا

ابتلاع. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) فروبردن با حلق و گلو. بلع. ( زوزنی ). بگلو فروبردن. بلعیدن. فروبردن. فرودادن. تو دادن. قورت دادن ( در تداول عامه ).

(اِ تِ ) [ ع. ] (مص م. ) بلعیدن، فرو دادن، قورت دادن.

به گلو فروبردن، بلعیدن.

( مصدر ) فرو بردن به حلق و گلو بلع بگلو فرو بردن بلعیدن فرو دادن تو دادن قورت دادن.

بلعیدن، فرو دادن، قورت دادن.

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 دهان ببندم و بسته شکر همی‌خایم که تا به جان برسد خوش به ابتلاع شکر