لغت نامه دهخدا
زبان پیوندی. [ زَ ن ِ پ َی ْ / پ ِی ْ وَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) بر طبق تحقیقات زبانشناسی یک بخش از زبانهای امروز دنیا زبانهای پیوندی است و دو قسم دیگر عبارتند: از زبان ملتصق و زبان یک هجائی. زبانهای پیوندی از اینقرارند:
الف - زبانهای سامی مانند عبری و عربی و آرامی که بعد سریانی نامیده شد و در عهد قدیم زبانهای فینقی و بابلی و آشوری و زبان مردم قرطاجنه ( کارتاژ ) که شعبه ای بودند از فینیقیان و زبان حمیری.
ب - زبانهای مردم هند و اروپایی بمعنی اعم: آریائیان هند - آریائیان ایران یونانیان، ایتالیائیان، مردم سلت ( بومیان اروپای غربی ) ژرمنی ( آلمان و انگلوساکسون و مردم اسکاندیناوی )، لِت و لیتوانی و سلاو ( که روس، سلاوهای شرقی اروپا و مردم بلغار و سرب و سایر سلاوهای بالکان باشند ). ( از سبک شناسی ج 1 ص 1و2 ). رجوع به «زبان » شود.
