تیغ‌دار

تیغدار. ( نف مرکب ) تیغزن. تیغبند. ( آنندراج ). شمشیربردارنده. ( ناظم الاطباء ). شمشیردار. ( یادداشت بخطمرحوم دهخدا ). شمشیرزن. مسلح به شمشیر:
بیاورد نعمان سپاهی گران
همه تیغداران و نیزه وران.فردوسی.نه خاک است پیدا نه دریا نه کوه
ز بس تیغداران توران گروه.فردوسی.که از کوچیان هر که یابید خرد
وگر تیغداران و مردان مرد.فردوسی.برون برد لشکر بر آن تیغ کوه
ز رنج آمده تیغداران ستوه.نظامی.به هر تیغداری که او بازخورد
سرش را به تیغی ز تن بازکرد.نظامی. || کنایه از نگهبان تیغ. || کنایه از روشن و تابدار. ( آنندراج ). تابدار و روشن. ( ناظم الاطباء ). || خاردار. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || قله دار. دارای قله ای بلند:
وگر هست کوه شما تیغدار
کند تیغ من کوه را غارغار.نظامی. || دارای پوستین. که پوست پرموی دارد:
به خروارها قندز تیغدار.نظامی.رجوع به تیغ شود.

تیغ زن تیغ بند شمیر بردارنده

{aculeate, prickly} [زیست شناسی- علوم گیاهی] ویژگی سطحی که دارای تیغ باشد

ویژگی سطحی که دارای تیغ باشد.

💡 به خروارها قندز تیغ‌دار سمور سیه نیز بیش از شمار

💡 بیاورد نعمان سپاهی گران همه تیغ‌داران و نیزه‌وران

💡 تیغ‌داران چو نیزه و چو سنان همه برجسته و ببسته میان

💡 بر آنی که اندر جهان تیغ‌دار نبندد کمر چون تو دیگر سوار