زرکند

زرکند. [ زَ ک َ ] ( ن مف مرکب ) زرآکنده. به زرآمیخته. مطلاشده. زرکوب شده:
دین فروشی کنی که تا سازی
بارگی نقره خنگ و زین زرکند.سنائی.ز خاک شمس فلک زرکند که تا گردد
ستام و گام و رکاب براق او زرکند.سوزنی.فردا که نهد سوار آفاق
بر ابلق چرخ زین زرکند.خاقانی.رجوع به زرگند شود.

(زَ کَ ) (ص ) چیزی که در آن پاره هایی از طلا به کار رفته باشد.

زر آکنده به زر آمیخته

💡 از نهیب تیغ من چون زرکند رخسار زرد گر به رزم اندر ببیند پورِ زالِ زر مرا

💡 تا گه خزان زرد بود گه بهار سبز آن زرکند زبرگ رزان، وین ز گل حریر

💡 نور سعادت تو همی زرکند ز خاک بوی عنایت تو همی‌ گل‌ کند ز خار

💡 در ملک همی دولت او زرکند از خاک زانسان که همی باد صبا گل‌کند از خار

💡 گه شفشه‌های زرکند از هر دری برون گه بر هوا فشاند گاورسهای زر

💡 شاهی که وصف جودش چون خامه سرکند چون گنج روی نامه پر از سیم و زرکند