رأی عدم اعتماد

💡 صدراعظم فدرال به پیشنهاد رئیس‌جمهور فدرال توسط مجلس بوندستاگ با اکثریت آرا انتخاب می‌شود (ماده ۶۳ قانون اساسی)، دوره مسئولیت وی با دوره انتخاباتی مجلس بوندستاگ پایان می‌یابد (ماده ۶۹ بند ۲ قانون اساسی). وی را پیش از انتخابات مجلس فقط می‌توان با «رأی عدم اعتماد سازنده» برانداخت. منظور از سازنده این است که مجلس باید جانشینی برای او داشته باشد و تا زمانی که مشخص نباشد چه کسی به جای او می‌نشیند، نمی‌توان او را برکنار کرد (ماده ۶۷ قانون اساسی، اصطلاحاً رای عدم اعتماد سازنده).

💡 رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا نیز به‌عنوان رئیس قوهٔ مجریه و فرمانده کل قوا با رأی مستقیم مردم و از طریق آرای هیئت گزینندگان انتخاب می‌شود و در برگزیدن مشاورانش به‌عنوان وزرا اختیارات تام دارد. در حقیقت رئیس‌جمهور، نیازی به کسب رأی اعتماد از کنگره ندارد و کنگره نیز متقابلاً نمی‌تواند با رأی عدم اعتماد، هیئت دولت یا وزرا را برکنار کند.[نیازمند منبع]

💡 پارلمان پس از بررسی دقیق عملکرد دولت، در جلسه بسیار پرتنشی نسبت به طرح رأی عدم اعتماد علیه وزیر کشور رای دادن تصمیم گرفت.

💡 اگر دولت نتواند برنامه‌های اقتصادی خود را پیش ببرد، ممکن است با خطر مواجه شده و در نهایت با رأی عدم اعتماد مواجه شود.

💡 فرآیند ارائه رأی عدم اعتماد در سیستم‌های سیاسی دموکراتیک، یکی از ابزارهای اصلی نظارت قوه مقننه بر عملکرد قوه مجریه محسوب می‌شود.