ذایب

(یِ ) [ ع. ذائب ] (اِفا. ) ذوب شونده، گدازان.

ذوب شونده، گدازنده، گدازان.

💡 هم از حسرت چهره اش، گل پریشان هم از غیرت عارضش شمع ذایب

💡 ز گرمای آن دوزخ بی‌گناهان سپند ثوابت شرروار ذایب

💡 عدو گر فی المثل پولاد باشد در صف هیجا چو موم از آتش برق حسام او شود ذایب

💡 هوایش ز فرط حرارت به حدی که چون موم می‌شد دل سنگ ذایب