خجلان

💡 طاعت کن روی بتاب از گناه تا نشوی چون خجلان عذرخواه

💡 ساعتی ماند چون رمیده دلان دیده بر هم نهاده چون خجلان

💡 که‌ای منِ مسکین به تو در شرمسار از خجلان درگذر و درگذار!

💡 ترک طمع گیر ز خود شرم دار تا نشوی چون خجلان شرمسار

💡 آن دختر خجلان در میان جمع، سر خود را پایین انداخته بود و نمی‌توانست با نگاه مستقیم به چشمان اطرافیان خود در آن مراسم رسمی روبرو شود.

💡 شاعر در اشعار خود از حال خجلان محبوبش سخن می‌گوید که از شدت شرم، گونه‌هایش مانند گل‌های سرخ در هنگام طلوع خورشید گلگون شده بود.

💡 او در برابر لطف و مهربانی بی‌دریغ دوستانش، بسیار خجلان بود و مدام از خود می‌خواست که چگونه بتواند این همه محبت را جبران کند.