حرام‌خوار

حرام خوار. [ ح َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) حرام خور: علما بر مراد ظالمان و فاسقان سخن گویند و حرام خوار و بی پرهیز شوند. ( قصص الانبیاء جویری ص 13 ).

( ~. خا ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) ۱ - کسی که مال حرام می خورد. ۲ - رشوه خوار، رشوه گیر. ۳ - مفت خور، تنبل.

۱. آن که مال حرام می خورد.
۲. کسی که آنچه را خوردنش شرعاً منع شده است می خورد.

( صفت ) ۱ - کسی که مال حرام میخورد. ۲ - رشوه خوار رشوه گیر.

کسی که مال حرام می‌خورد.
رشوه خوار، رشوه گیر.
مفت خور، تنبل.

💡 چشم حرام‌خواره من دزد حسن توست ای جان سزای دزد بصر می‌کنی؟ مکن

💡 روبهان از حرام‌خواریِ گرگ که‌آفتی بود سهمناک و بزرگ

💡 چه گفت‌؟ گفت جهان رهزنی حرام‌خورست تو سر به عشوهٔ دهر حرام‌خوار، مخار