لغت نامه دهخدا
ثوابکار. [ ث َ ] ( ص مرکب ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
ثوابکار. [ ث َ ] ( ص مرکب ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
(ثَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) کسی که عمل نیکو و خیر کند.
کسی که عمل خیر انجام می دهد، نیکوکار.
( صفت ) کسس که عمل نیکو و خیر کند.
کسی که عمل نیکو و خیر کند.
💡 از سخنان یکی از حکیمان: مرد خرسند، در آنچه به دنیا پیش آید گرامی است و در آنچه در عقبی پیش آید، ثواب کار.
💡 ثواب کار من است آنکه بر نشانه دل به نوک غمزه کشی ناوک و خطا نکنی
💡 جعفر صادق: در شب جمعه از گناهان اجتناب بورزید که گناه و عقاب در آن دو برابر است، چنانچه ثواب کار نیک نیز در آن دو چندان است؛ و نیز: «صدقه دادن در روز جمعه دو چندان محسوب میگردد.»