تمیمه

( تمیمة ) تمیمة. [ ت َ م َ ] ( ع اِ ) تعویذ ومهره پیسه که در رشته کرده در گردن اندازند برای دفع چشم بد. ج، تمیم، تمائم. و فی الحدیث: من علق تمیمة فلا اتم اﷲ له و اما المعاذات اذا کتب فیها القرآن و اسمأاﷲتعالی فلابأس بها. ( منتهی الارب ). به معنی تعویذ و مهره سیاه و سفید که در گردن طفلان اندازند.( از غیاث اللغات ) ( از آنندراج ). تمیمه:
تا وصف او تمیمه من شد به جنب من
تمتام ناتمام سخن بود بو تمام.خاقانی.زهی تمیمه حسان ثابت واعشی
خهی یتیمه سحبان وائل و عتاب.خاقانی.پیش چنین تحفه کو تمیمه عقل است
واحزن، از جان بو تمام برآمد.خاقانی.

(تَ مِ ) [ ع. تمیمة ] (اِ. ) طلسمی که برای دفع چشم زخم به گردن اطفال آویزند. ج. تمایم.

مُهره یا طلسمی که برای دفع بلا و چشم زخم به گردن اطفال آویزان کنند، تعویذ، حرز.

مهره یاطلسمی که به گردن اطفال آویزان کنندبرای، دفع بلاوچشم زخم، تمائم وتمیمات جمع
( اسم ) مهره یا طلسمی که برای دفع چشم زخم بگردن اطفال آویزند بازونبد چشم آویز گردن بند. جمع: تمائم ( تمایم ) تمیمات.

تمیمة
طلسمی که برای دفع چشم زخم به گردن اطفال آویزند.
تمایم.

💡 تو ز غیبت جنیبتش بستی وز نمیمه تمیمه پیوستی

💡 نی دل به تیته و تل و طوق و تمیمه داشت نی بهر رسته در و عقد گهر گریست

💡 مهر دوشیزگی تمیمهٔ او مهر تابنده در مشیمهٔ او

💡 تا وصف او تمیمهٔ من شد بجنب من تمتام ناتمام سخن بود بو تمام

💡 پیش چنین تحفه کو تمیمهٔ عقل است واحزن از جان بوتمام برآمد

💡 زهی تمیمهٔ حسان ثابت و اعشی زهی یتیمهٔ سحبان وائل و عتاب