تعامی

«تعامی» واژه‌ای عربی و مصدر است که در زبان فارسی به معنای «خویشتن را به کوری زدن» یا «خود را کور وانمود کردن» به کار می‌رود و بیشتر جنبه رفتاری و ذهنی دارد تا جسمی. منظور از تعامی این نیست که فرد واقعاً نابینا شود، بلکه آگاهانه و عامدانه حقیقت، واقعیت یا نشانه‌های روشن را نادیده بگیرد و وانمود کند که آن‌ها را نمی‌بیند. این واژه معمولاً برای توصیف رفتاری استفاده می‌شود که شخص با وجود آگاهی، از پذیرش حقیقت سر باز می‌زند و از روی مصلحت، ترس یا منفعت‌طلبی، خود را ناآگاه نشان می‌دهد. از نظر زبانی، «تعامی» از ریشه «عَمی» به معنای کوری گرفته شده و با ساخت مصدر، مفهوم «کوری عمدی و انتخابی» را القا می‌کند. این واژه در معنای مجازی کاربرد گسترده‌تری دارد و برای بیان بی‌اعتنایی عمدی به خطاها، ظلم، اشتباهات یا نشانه‌های آشکار به کار می‌رود.