تطایر

تطایر. [ت َ ی ُ ] ( ع مص ) پراکنده شدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تفرق چیزی. ( از اقرب الموارد ). || دراز گردیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): و فی الحدیث «خذ ما تطاول من شعرک »؛ ای طال. ( اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). || درگرفتن ابر همه آسمان را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(تَ یُ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) پریدن. ۲ - پراکنده شدن. ۳ - (اِمص. ) پرش. ۴ - پراکندگی.

۱. پراکنده شدن.
۲. دراز شدن.
۳. فراگرفتن ابر در همۀ آسمان.

۱ -( مصدر ) بریدن. ۲ - پراکنده شدن. ۳ - ( اسم ) برش. ۴ - پراکندگی.

پریدن.
پراکنده شدن.
پرش.
پراکندگی.