بیفروغ

بی فروغ. [ ف ُ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + فروغ ) بی پرتو. || بی رونق. ( آنندراج ). || ناکامیاب. || ناتمام. || بی نتیجه. ( ناظم الاطباء ):
سخن گفتن من شود بی فروغ
شود پیش شه چاره من دروغ.فردوسی. || نانجیب:
همان بددل و سفله و بی فروغ
سرش پر ز کین و زبان پردروغ.فردوسی.و رجوع به فروغ شود.

بی روشنی، بی پرتو، آنچه جلوه و رونقی ندارد.

بی پرتو. یا بی رونق. یا ناکامیاب. یا ناتمام. یا بی نتیجه.

💡 چراغ اهل دلم، بیفروغم ار بینی ز گرد محنت این کهنه آسیا شده ام

💡 هر که با ور کرد آن مکر و دروغ ماند از نور ولایت بیفروغ

💡 سخن بیفروغ و کذب و دروغ کی برآید جز از دل غافل

💡 چون نه اینی و نه آن ای بیفروغ پس مزن در عشق ما لاف دروغ

💡 نه تاب روی چو خورشید او توان آورد نه بیفروغ رخش شب بسر توان کردن

💡 هم گلابی بوی شمع بیفروغ هم سبوی خالی از دوشاب دوغ