انبوی

انبوی. [ اَم ْ بوی ْ ] ( اِ ) به معنی بوی کردن باشد. ( برهان قاطع ). بو کردن. ( انجمن آرا ). انبوییدن. ( ناظم الاطباء ). || ( ص ) چیزی را گویند که ببوی آمده و گندیده باشد. ( برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء ). بوی گرفته بود. ( لغت فرس اسدی چ اقبال ص 520 ). بوی ناک چیزی باشد. ( حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ). بوی گرفته. ( صحاح الفرس از یادداشت مؤلف ) ( فرهنگ اوبهی ). گندیده. ( انجمن آرا ). چیزی که بدبو باشد. ( فرهنگ فارسی معین ). || ( اِ ) مطلق بوی را نیز گویند. ( برهان قاطع ). مطلق بوی خواه بوی خوب ویا بد. ( ناظم الاطباء ). || ( ص ) بوی دهنده ( خوب یا بد ). ( فرهنگ فارسی معین ). هر آنچه بوی افشاند. ( ناظم الاطباء ). || بوی کننده را گویند که فاعل باشد. ( از برهان قاطع ). در ترکیب بجای انبوینده آید. دست انبوی، زردانبوی، گل انبوی. ( فرهنگ فارسی معین ). || ( فعل )امر به معنی بوی کردن هم هست یعنی بوی کن و ببوی. ( از برهان قاطع ). رجوع به انبوهیدن و انبوییدن شود.

( اَ ) ۱ - (ص فا. ) ۱ - بوی دهنده (خوب یا بد ). ۲ - چیزی که بدبو باشد.

۱ - ( اسم ) در ترکیب بجای (انبوینده ) آید: دست انبوی زرد انبوی گل انبوی. ۲ - بوی دهنده (خوب یا بد ). ۳ - چیزی که بدبو باشد.

بوی دهنده (خوب یا بد)
چیزی که بدبو باشد.

💡 آنچنان بادسار خاک انبوی آنچنان باد ریش و خاک افشان

💡 هستند جهانی و گل انبوی مه دی من بهر خلالی را یک خار ندارم

💡 ز یک یک دست می دو رویه میشد بشش سه چار،‌دست انبویه میشد

💡 و بعد از آن پسری دیگر هم خرد از آن شیخ فرمان یافت، بر زبان شیخ رفت که اهل بهشت از ما یادگاری خواستند دو دست انبویه‌شان فرستادیم تا رسیدن ما.