اغترار. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) فریفته گردیدن. یقال: اغتر به. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( فرهنگ نظام ). فریب خوردن بگمان امن بودن و محفوظ نماندن: اغترّ بکذا؛ خدع و ظن به الامن فلم یتحفظ. ( از اقرب الموارد ). || غافل و بی خبر شدن و بغفلت افتادن. یقال: اغتررت یا رجل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بر غفلت کسی آمدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). یقال: «اغتره؛ ای اتاه علی غرة منه ». ( منتهی الارب ). بر غفلت آمدن کسی را: اغتر فلانا؛ اتاه علی غرة. ( از اقرب الموارد ). || غفلت کسی را خواستن: اغتر الرجل؛ طلب غرته ای؛ غفلته. ( از اقرب الموارد ).
(اِ تِ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) فریفته شدن، فریب خوردن، مغرور شدن. ۲ - (اِمص. ) فریفتگی.
۱. مغرور شدن.
۲. به غفلت افتادن.
۳. فریب خوردن، فریفته شدن.
۱ - ( مصدر ) فریفته شدن فریب خوردن مغرور شدن. ۲ - ( اسم ) فریفتگی.
فریفته شدن، فریب خوردن، مغرور شدن.
فریفتگی.
💡 یا أَیُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ المغرور: الّذی یعمل المعاصی و ینتظر الرّحمة. ما غَرَّکَ ای ما خدعک و سوّل لک حتّی قصّرت فیما افترض علیک و ما حملک علی الاغترار به حتّی عملت بمعاصیه؟ ما الّذی حملک علی المعصیة مع ربّ کریم قد انعم علیک بالخلق و التّسویة و التّعدیل؟ و قیل: ما حملک علی القعود عن طاعة ربّ خیره عندک کثیر؟
💡 مرد گفت ای بحر بی غور و ای حاکم بی جور دانسته ای که الخدعة بدعة و الاغترار اضرار این زن مرا بطمع طمعه در دام افکنده است و زهر بجای نوش در جام، گندم فروخته است و جو عوض داده، کهنه تسلیم نموده و نو و عده نهاده، بجای همیان انبان در میان نهاده است و بجای سوراخ سوزن در روزن گشاده است
💡 قال الحسن: و اللَّه ما زواها عن نبیّه الا اختیارا و لا بسطها لغیره الا اغترارا. أَوْ تَکُونُ لَهُ جَنَّةٌ ای بستان یَأْکُلُ مِنْها. قرأ حمزه و الکسائی ناکل بالنون ای ناکل نحن منها لتکون له علینا فضیلة بان ناکل من جنة.
💡 «کلّا» ردع عن الغفلة عن اللَّه و الاغترار به. بَلْ تُکَذِّبُونَ قراءة العامّة بالتّاء لقوله: وَ إِنَّ عَلَیْکُمْ لَحافِظِینَ و قرأ ابو جعفر بالیاء ای یکذّبون. بالقیامة الّتی یکون فیها الجزاء و الحساب و یجوز ان یکون الدّین هاهنا التّوحید.
💡 و قال ابن مسعود: کفی بخشیة اللَّه علما و بالاغترار به جهلا. و قال رجل للشعبی: اقتنی ایّها العالم، فقال الشعبی: انّما العالم من خشی اللَّه عز و جلّ. و عن عطاء قال: نزلت هذه الایة فی ابی بکر الصدیق و ذلک انّه ظهر من ابی بکر خوف حتی عرف فیه فکلّمه النبی (ص) فی ذلک فنزل فیه: إِنَّما یَخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ.
