Ælfric

💡 King Alfred's Translations, the English Chronicle, the Homilies of Ælfric, are simple and clear enough; and, coming down later, the English Bible set forth by Wyclif and his contemporaries.

ترجمه‌های شاه آلفرد، وقایع‌نامه انگلیسی، موعظه‌های الفریک، به اندازه کافی ساده و واضح هستند؛ و، بعدها، کتاب مقدس انگلیسی که توسط ویکلیف و معاصرانش ارائه شده است.

💡 Students reading Ælfric discover clear prose catechisms and homilies that illuminate early English pedagogy.

دانش‌آموزانی که الفریک را می‌خوانند، با پرسش‌ها و پاسخ‌های نثری واضح و روشن و موعظه‌هایی آشنا می‌شوند که آموزش و پرورش اولیه انگلیسی را روشن می‌کند.

💡 A scribe’s hand in an Ælfric manuscript reveals discipline, tea stains, and winter impatience.

دست کاتب در یک نسخه خطی الفریک، نظم و انضباط، لکه‌های چای و بی‌صبری زمستانی را آشکار می‌کند.

💡 As the betrayer, Alfric, had a part in the treaty-making of the year before, he may have looked on the new plans as dishonourable.

از آنجایی که خائن، آلفریک، در انعقاد پیمان سال قبل نقش داشت، ممکن است نقشه‌های جدید را بی‌شرمانه تلقی کرده باشد.

💡 Linguists cite Ælfric for careful translations that shaped vocabulary across monasteries and markets.

زبان‌شناسان از الفریک به خاطر ترجمه‌های دقیقی که واژگان را در صومعه‌ها و بازارها شکل داد، یاد می‌کنند.

💡 The Latin itself is indifferent enough, and bespeaks the acquisition of the tongue by Alfric and his follower from the earlier monkish authors, rather than from classical models.

خودِ متن لاتین به اندازه کافی بی‌تفاوت است، و نشان می‌دهد که آلفریک و پیروانش این زبان را از نویسندگان راهب پیشین آموخته‌اند، نه از الگوهای کلاسیک.