widow s weeds

💡 In the Victorian era, people in mourning wore a black armband or dressed in black clothing known as “widow’s weeds,” so that others would know that they required tender respect.

در دوران ویکتوریا، افراد در عزاداری بازوبند سیاه می‌بستند یا لباس‌های سیاهی که به «علف‌های هرز بیوه» معروف بود، می‌پوشیدند تا دیگران بدانند که به احترام و دلسوزی نیاز دارند.

💡 What earrings matched a pirate widow’s weeds?

چه گوشواره‌هایی با علف‌های هرز یک بیوه دزد دریایی مطابقت داشت؟

💡 In Victorian fashion, widow’s weeds signaled grief through fabric and hue.

در مد ویکتوریایی، علف‌های هرز بیوه از طریق پارچه و رنگ، غم و اندوه را نشان می‌دادند.

💡 A trunk in the attic held carefully folded widow’s weeds beside letters.

صندوقچه‌ای در اتاق زیر شیروانی، علف‌های هرز بیوه را که با دقت تا شده بودند، کنار نامه‌ها نگه می‌داشت.

💡 The play opens with a character in widow’s weeds facing a noisy street.

نمایش با شخصیتی در لباس زنانه‌ی بیوه‌ها رو به خیابانی پر سر و صدا آغاز می‌شود.

💡 Heather McClintock-Racz stood on the slopes wearing 19th century widow’s weeds and a broad hat.

هدر مک‌کلینتاک-راس با کلاه پهن و کلاه مخصوص بیوه‌های قرن نوزدهمی روی دامنه‌ها ایستاده بود.