Watteau

💡 We studied brushwork and gossip in equal parts under Watteau.

ما زیر نظر واتو، به طور مساوی قلم‌زنی و غیبت کردن را آموختیم.

💡 Watteau’s bodies, leaning into one another, huddled on benches or picnicking on the grass, speak a delicate language of love — and so do the dancers in “No Tomorrow.”

بدن‌های واتو، در حالی که به یکدیگر تکیه داده‌اند، روی نیمکت‌ها جمع شده‌اند یا روی چمن‌ها پیک‌نیک می‌کنند، به زبان ظریفی از عشق صحبت می‌کنند - و رقصندگان «فردایی نیست» نیز همینطور.

💡 So Morisot’s rendering of the cascading folds of Edma’s dress feels like an homage to Watteau’s indelible, 18th century pictures of young women in loose gowns seen from behind.

بنابراین، تصویرسازی موریسو از چین‌های آبشاری لباس ادما، ادای احترامی به تصاویر ماندگار واتو از زنان جوان در لباس‌های گشاد قرن هجدهمی است که از پشت دیده می‌شوند.

💡 The curator paired a modern piece with Watteau to make both feel new.

متصدی نمایشگاه، یک اثر مدرن را با اثر واتو جفت کرد تا هر دو حس جدیدی داشته باشند.

💡 “I later realized he got it from Watteau. Paul was very educated visually.”

«بعداً فهمیدم که آن را از واتو گرفته است. پاول از نظر بصری بسیار فرهیخته بود.»

💡 A roomful of Watteau glowed with satin, trees, and complicated smiles.

اتاقی پر از واتو با ساتن، درختان و لبخندهای پیچیده می‌درخشید.