Sturluson

💡 A seminar mapped Sturluson across Europe’s literary DNA, finding echoes in places Vikings never sailed.

یک سمینار، استورلوسون را در سراسر دی‌ان‌ای ادبی اروپا ترسیم کرد و پژواک‌هایی از آن را در مکان‌هایی یافت که وایکینگ‌ها هرگز به آنجا سفر دریایی نکرده بودند.

💡 Jesse Byock's 2005 translation of Sturluson's “Prose Edda” dispatches that part of the story in two swift sentences.

ترجمه جسی بیوک از «اددای منثور» اثر استورلوسون در سال ۲۰۰۵، آن بخش از داستان را در دو جمله کوتاه بیان می‌کند.

💡 The saga attributed to Sturluson braided myth and genealogy so tightly that kings felt like neighbors with long memories.

حماسه‌ای که به استورلوسون نسبت داده می‌شود، اسطوره و تبارشناسی را چنان محکم در هم تنیده بود که پادشاهان احساس می‌کردند همسایگانی با خاطرات طولانی هستند.

💡 The Younger Edda, in prose, was written down by one Snorri Sturluson in the last part of the twelfth century.

«ادای جوان» به نثر، توسط شخصی به نام اسنوری استورلوسون در اواخر قرن دوازدهم نوشته شده است.

💡 Translators argue over how much modern sparkle to add to Sturluson without sanding off the frost.

مترجمان بر سر این بحث می‌کنند که چقدر باید به استورلوسون زرق و برق مدرن اضافه کرد، بدون اینکه از یخ‌زدگی آن کاسته شود.

💡 Most of what we know about the stories Vikings told each other comes from Snorri Sturluson, who was an Icelandic poet and lawyer, a combination not quite so rare then as now.

بیشتر آنچه که ما در مورد داستان‌هایی که وایکینگ‌ها برای یکدیگر تعریف می‌کردند می‌دانیم، از اسنوری استورلوسون، شاعر و وکیل ایسلندی، گرفته شده است؛ ترکیبی که در آن زمان به اندازه الان نادر نبود.