Sprachgefühl

💡 With time, your Sprachgefühl improves as patterns and collocations become second nature.

با گذشت زمان، Sprachgefühl شما بهبود می‌یابد، زیرا الگوها و هم‌آیندها به ماهیت دوم شما تبدیل می‌شوند.

💡 I created a new pile for the phrasal verb “take about,” and then my sprachgefühl found its voice: “That’s not a phrasal verb.”

من یک دسته فعل مرکب جدید برای «take about» درست کردم، و بعد sprachgefühl من صدای خودش را پیدا کرد: «این یک فعل مرکب نیست.»

💡 But my sprachgefühl, my internal feeling for English and how it worked, screeched: “participate” implies that the thing being participated in has an originating point outside the speaker.

اما حس درونی من نسبت به زبان انگلیسی و نحوه‌ی کارکرد آن، فریاد می‌زد: «مشارکت کردن» به این معنی است که چیزی که در آن مشارکت می‌شود، نقطه‌ی آغازینی خارج از گوینده دارد.

💡 Editors rely on Sprachgefühl when grammar rules don’t settle a stylistic question.

ویراستاران وقتی قواعد دستوری یک سوال سبکی را حل نمی‌کنند، به Sprachgefühl تکیه می‌کنند.

💡 Her strong Sprachgefühl let her choose idioms that sounded natural to native readers.

لهجه‌ی قوی او به او اجازه می‌داد اصطلاحاتی را انتخاب کند که برای خوانندگان بومی طبیعی به نظر برسد.

💡 After a moment, I realized that my sprachgefühl had picked loose a bit of information that fell neatly to the bottom of my brainpan: The “about” is entirely optional.

بعد از لحظه‌ای، متوجه شدم که زبان اشاره‌ام اطلاعاتی را که به طرز ماهرانه‌ای در مغزم جا افتاده بود، فاش کرده است: کلمه «درباره» کاملاً اختیاری است.