Seaborg

💡 Later, in a Berkeley laboratory, the physicist Glenn Seaborg and his colleagues detected two hundred atoms of what would become element No. 99 in a filter pulled from one of the planes.

بعدها، در آزمایشگاهی در برکلی، فیزیکدان گلن سیبورگ و همکارانش دویست اتم از چیزی را که قرار بود عنصر شماره ۹۹ شود، در فیلتری که از یکی از صفحات جدا شده بود، شناسایی کردند.

💡 Mentors like Seaborg remind students that curiosity ages well with discipline.

مربیانی مانند سیبورگ به دانش‌آموزان یادآوری می‌کنند که کنجکاوی با نظم و انضباط به خوبی پیر می‌شود.

💡 Reading Seaborg diaries shows discovery as paperwork punctuated by eureka and coffee.

خواندن دفتر خاطرات سیبورگ، کشف را به صورت کاغذبازی‌هایی نشان می‌دهد که با کشفیات و قهوه همراه می‌شوند.

💡 The preferred bomb material was Plutonium-239, which had been discovered and isolated at Berkeley by Glenn Seaborg.

ماده‌ی ترجیحی برای ساخت بمب، پلوتونیوم-۲۳۹ بود که توسط گلن سیبورگ در برکلی کشف و جداسازی شده بود.

💡 Of his actual discovery, Seaborg later told an Associated Press reporter, “I didn’t think, ‘My God, we’ve changed the history of the world.’”

سیبورگ بعداً در مورد کشف واقعی خود به خبرنگار آسوشیتدپرس گفت: «با خودم فکر نمی‌کردم که خدای من، ما تاریخ جهان را تغییر داده‌ایم.»

💡 The element list expanded when Seaborg treated the periodic table like a puzzle with missing corners.

فهرست عناصر زمانی گسترش یافت که سیبورگ جدول تناوبی را مانند یک پازل با گوشه‌های گم‌شده در نظر گرفت.