Schrecklichkeit

💡 The official German policy against civilians was described as Schrecklichkeit — frightfulness.

سیاست رسمی آلمان علیه غیرنظامیان به عنوان ترس و وحشت توصیف می‌شد.

💡 It would be more accurate to say that our technology has exceeded our inhumanity: We are all purveyors of schrecklichkeit now.

دقیق‌تر این است که بگوییم فناوری ما از بی‌رحمی‌مان فراتر رفته است: اکنون همه ما عرضه‌کننده‌ی شرکلیچکیت هستیم.

💡 There is much besides this to indicate that Carlyle’s praise of Germany in the eighteenth and early nineteenth  centuries is anything but evidence that he would endorse Kultur and Schrecklichkeit.

گذشته از این، شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد ستایش کارلایل از آلمان در قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، به هیچ وجه گواه بر تأیید فرهنگ و شرکلیشکایت توسط او نیست.

💡 Historians document Schrecklichkeit with grim care, counting costs in lives and futures.

مورخان با دقت و وسواس فراوان، وقایع مربوط به دوران «شرک‌لیش‌کایت» را ثبت می‌کنند و هزینه‌های جانی و مالی آن را محاسبه می‌کنند.

💡 Museums confront Schrecklichkeit so that memory can resist repetition.

موزه‌ها با Schrecklichkeit مقابله می‌کنند تا حافظه بتواند در برابر تکرار مقاومت کند.