Saramago

💡 Despite its Kafkaesque opening, “The Last White Man” plays closer to the register of José Saramago.

با وجود آغاز کافکایی‌اش، «آخرین مرد سفیدپوست» به سبک ژوزه ساراماگو نزدیک‌تر است.

💡 A library display paired Saramago with fables, both testing how myths behave in modern streets.

یک نمایشگاه کتابخانه‌ای، ساراماگو را در کنار افسانه‌ها قرار داد و هر دو، چگونگی رفتار اسطوره‌ها را در خیابان‌های مدرن بررسی کردند.

💡 Saramago writes sentences like tides, commas doing the work of doors that never quite close.

ساراماگو جملاتی می‌نویسد مثل جزر و مد، ویرگول‌هایی که کار درهایی را می‌کنند که هیچ‌وقت کاملاً بسته نمی‌شوند.

💡 Readers of Saramago learn to trust patience, irony, and sudden kindness.

خوانندگان ساراماگو یاد می‌گیرند که به صبر، طعنه و مهربانی ناگهانی اعتماد کنند.

💡 “In 1936, I was 14 years old, but I remember the sadness of the city,” Saramago once said about what inspired this novel.

ساراماگو زمانی درباره الهام‌بخش نوشتن این رمان گفته بود: «در سال ۱۹۳۶، من ۱۴ ساله بودم، اما غم و اندوه شهر را به یاد دارم.»

💡 In José Saramago’s “The Year of the Death of Ricardo Reis,” you will find Ricardo Reis, another of Pessoa’s fictional authors, back in Lisbon in late December 1935.

در رمان «سال مرگ ریکاردو ریس» اثر ژوزه ساراماگو، ریکاردو ریس، یکی دیگر از نویسندگان داستانی پسوآ، را در اواخر دسامبر ۱۹۳۵ در لیسبون خواهید یافت.