sacring

💡 Sacring bells were, it is believed, to be found in all churches before the Reformation; they were rung to inform the congregation that the Elevation of the Host was about to take place.

اعتقاد بر این است که ناقوس‌های مقدس در تمام کلیساها قبل از اصلاحات یافت می‌شدند؛ آنها برای اطلاع دادن به حضار مبنی بر اینکه مراسم عشای ربانی در شرف وقوع است، به صدا در می‌آمدند.

💡 Its occasional use is retained by the Lutherans, and in the Church of England it is authoritatively used at baptism, and at the “sacring” or anointing of the sovereign at the coronation.

استفاده گاه به گاه آن توسط لوتری‌ها حفظ شده است، و در کلیسای انگلستان به طور رسمی در غسل تعمید و در مراسم «تقدیس» یا مسح پادشاه در مراسم تاجگذاری استفاده می‌شود.

💡 Those even who look from the pretty little Village Green to the southward see nothing that calls for notice, except the Sacring Bell and a fairly good Geometrical window in the steeple.

حتی کسانی که از فضای سبز کوچک و زیبای دهکده به سمت جنوب نگاه می‌کنند، چیز قابل توجهی نمی‌بینند، به جز ناقوس مقدس و یک پنجره هندسی نسبتاً خوب در مناره.

💡 Manuals described posture and silence appropriate to the sacring.

کتابچه‌های راهنما، وضعیت بدن و سکوت مناسب برای انجام این مراسم مقدس را توصیف می‌کردند.

💡 The term sacring refers to the moment of consecration within the old rite.

اصطلاح تقدیس به لحظه تقدیس در آیین قدیمی اشاره دارد.

💡 Bells rang at sacring to draw attention even from those outside the choir.

زنگ‌ها هنگام مراسم مذهبی به صدا درمی‌آمدند تا حتی توجه کسانی را که خارج از گروه کر بودند، جلب کنند.