rune-stone

💡 What first caused Thalbitzer's doubt to waver was his study of the smaller Kingigtorssauq rune-stone discovered in 1823 near Upernavik in northern Greenland.

آنچه که برای اولین بار باعث تردید تالبیتزر شد، مطالعه‌ی او روی سنگ‌نوشته‌ی کوچک‌تر Kingigtorsauq بود که در سال ۱۸۲۳ در نزدیکی Upernavik در شمال گرینلند کشف شد.

💡 A disputed rune stone sparked conferences, papers, and politely sharpened elbows.

یک سنگ رون مورد مناقشه، کنفرانس‌ها، مقالات و بحث‌های مودبانه‌ای را برانگیخت.

💡 The rune stone stood weathered in the field, a monument both ordinary and impossible.

سنگ رون در مزرعه‌ای فرسوده ایستاده بود، بنایی که هم معمولی و هم غیرممکن بود.

💡 America: 1355-1364 attempts to pinpoint the American headquarters of the rune-stone party.

آمریکا: تلاش‌هایی برای تعیین دقیق مقر آمریکایی گروه سنگ‌های رون (۱۳۵۵-۱۳۶۴).

💡 Tourists traced the rune stone grooves carefully, their fingers learning an extinct alphabet’s patience.

گردشگران با دقت شیارهای سنگ‌های رون را دنبال می‌کردند، انگشتانشان صبر یک الفبای منقرض‌شده را یاد گرفته بودند.