Romanism

💡 Nineteenth-century polemics wielded Romanism as a cudgel, so contemporary historians handle the term with tongs, context, and careful quotation marks.

جدال‌های قرن نوزدهم، رومی‌گرایی را به عنوان چماق به کار می‌بردند، بنابراین مورخان معاصر با انبر، متن و علامت نقل قول دقیق با این اصطلاح برخورد می‌کنند.

💡 We archived pamphlets on Romanism to study how fear dresses up as theology when politics feels threatened.

ما جزوه‌هایی در مورد رومیان‌گرایی را بایگانی کردیم تا بررسی کنیم که چگونه ترس، وقتی سیاست احساس خطر می‌کند، لباس الهیات به تن می‌کند.

💡 A week before that election, at a Republican rally, a prominent Protestant minister impugned Democrats as the party of “rum, Romanism and rebellion.”

یک هفته قبل از آن انتخابات، در یک گردهمایی جمهوری‌خواهان، یک کشیش برجسته پروتستان، دموکرات‌ها را به عنوان حزب «رام، رومی‌گرایی و شورش» مورد انتقاد قرار داد.

💡 Debates around Romanism reveal more about the debaters than the target, a mirror disguised as a label.

بحث‌های پیرامون رومیان‌گرایی بیشتر دربارهٔ مناظره‌کنندگان است تا هدف، آینه‌ای که در لباس یک برچسب پنهان شده است.

💡 In the 1840s, it was Catholic immigrants, whom Republicans in the 1884 presidential campaign said were besotted with “rum, Romanism, and rebellion.”

در دهه ۱۸۴۰، مهاجران کاتولیک بودند که جمهوری‌خواهان در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۱۸۸۴ گفتند که شیفته «رام، رومانیسم و شورش» هستند.

💡 As we go to Rome to see Romanism, we come to Benares to see Hindooism, expecting to find it in its purest form.

همانطور که برای دیدن آیین رومی به رم می‌رویم، برای دیدن آیین هندو به بنارس می‌رویم، به این امید که آن را در ناب‌ترین شکلش بیابیم.