remand home

💡 Woolton Vale Remand Home and "It's Not too Bad" was the pearl in the oyster, and "Strawberry Field Forever" was its shell.

«خانه‌ی وولتون ویل» و «خیلی هم بد نیست» مرواریدِ درون صدف بودند و «مزرعه توت‌فرنگی برای همیشه» صدف آن.

💡 On December 29, 1965, a breakout by a group of boys occurred at the Woolton Vale Remand Home that made headlines in all of the local papers, such as the Liverpool Echo.

در ۲۹ دسامبر ۱۹۶۵، فرار گروهی از پسران در خانه سالمندان وولتون ویل اتفاق افتاد که تیتر تمام روزنامه‌های محلی، مانند لیورپول اکو، شد.

💡 The youth was sent to a remand home where counselors balanced structure with chances to rebuild trust one small decision at a time.

این جوان به یک بازداشتگاه فرستاده شد که در آن مشاوران، ساختار را با فرصت‌هایی برای بازسازی اعتماد، با یک تصمیم کوچک در هر زمان، متعادل می‌کردند.

💡 An inspection in February 1971 said "Dr Milner continues to be associated with this remand home through… the superintendent. He sees cases at her discretion."

در یک بازرسی در فوریه ۱۹۷۱ آمده است: «دکتر میلنر همچنان از طریق... سرپرست با این بازداشتگاه در ارتباط است. او پرونده‌ها را به صلاحدید او می‌بیند.»

💡 Volunteers brought books to the remand home, turning long afternoons into tiny doorways of possibility.

داوطلبان کتاب‌ها را به خانه‌های بازداشت‌شدگان می‌آوردند و بعدازظهرهای طولانی را به دریچه‌های کوچکی از امکان تبدیل می‌کردند.

💡 Reports from the remand home stressed education and mental-health support rather than mere containment.

گزارش‌های رسیده از بازداشتگاه، به جای صرفاً مهار، بر آموزش و حمایت از سلامت روان تأکید داشتند.