Rabelais

💡 It certainly came well after Renaissance writer François Rabelais – who revelled in Lyon’s culinary traditions, depicting the tawdry delights of offal and cheap cuts in Gargantua and Pantagruel.

این قطعاً مدت‌ها پس از فرانسوا رابله، نویسنده‌ی دوره‌ی رنسانس، پدید آمد - کسی که از سنت‌های آشپزی لیون لذت می‌برد و لذت‌های مبتذلِ احشاء و برش‌های ارزان قیمت را در گارگانتوا و پانتاگروئل به تصویر می‌کشید.

💡 The academy noted that Oe’s work has been strongly influenced by Western writers, including Dante, Poe, Rabelais, Balzac, Eliot and Sartre.

این آکادمی خاطرنشان کرد که آثار اوئه به شدت تحت تأثیر نویسندگان غربی از جمله دانته، پو، رابله، بالزاک، الیوت و سارتر بوده است.

💡 All these initial chapters of “Monkey King” exhibit a rollicking exuberance, somewhat like Rabelais’s hyperbolic accounts of the giants Gargantua and Pantagruel.

تمام این فصل‌های اولیه‌ی «میمون‌شاه» شور و نشاطی سرخوشانه را به نمایش می‌گذارند، چیزی شبیه به روایت‌های اغراق‌آمیز رابله از غول‌هایی مانند گارگانتوا و پانتاگروئل.

💡 This is quite different from the world of Rabelais.

این کاملاً با دنیای رابله متفاوت است.