public housing

💡 The documentary followed a tenants’ council that turned neglected public housing into a livable, prideful place.

این مستند، شورای مستاجران را دنبال می‌کرد که مسکن عمومی متروکه را به مکانی قابل سکونت و غرورآفرین تبدیل کردند.

💡 Most were in public housing or emergency shelters, but about 800 were considered "on the street".

بیشتر آنها در خانه‌های عمومی یا پناهگاه‌های اضطراری بودند، اما حدود ۸۰۰ نفر "در خیابان" در نظر گرفته شدند.

💡 Residents argued that public housing should be near jobs and schools, not isolated at the city’s ragged edges.

ساکنان استدلال می‌کردند که مسکن عمومی باید نزدیک محل‌های کار و مدارس باشد، نه اینکه در حاشیه ناهموار شهر، منزوی و دورافتاده باشد.

💡 A museum exhibition explored how public housing aesthetics reflect decades of austerity and policy experiments.

یک نمایشگاه موزه‌ای به بررسی این موضوع پرداخت که چگونه زیبایی‌شناسی مسکن عمومی، دهه‌ها ریاضت اقتصادی و آزمایش‌های سیاسی را منعکس می‌کند.

💡 After making an application to public housing authorities, almost 15 were able to move into the same complex, where they've now lived for five years.

پس از ارائه درخواست به مقامات مسکن عمومی، تقریباً ۱۵ نفر توانستند به همان مجتمع نقل مکان کنند، جایی که اکنون پنج سال است در آن زندگی می‌کنند.

💡 A pilot retrofitted public housing with heat pumps and insulation, cutting bills and winter dampness in one stroke.

یک طرح آزمایشی، مسکن‌های عمومی را با پمپ‌های حرارتی و عایق‌بندی مقاوم‌سازی کرد و با یک حرکت، هزینه‌های قبوض و رطوبت زمستانی را کاهش داد.