programme music

💡 Nineteenth-century critics argued programme music seduced ears with stories, while absolute music claimed purity beyond words entirely.

منتقدان قرن نوزدهم استدلال می‌کردند که موسیقی برنامه‌ای گوش‌ها را با داستان‌ها اغوا می‌کند، در حالی که موسیقی مطلق ادعای خلوصی فراتر از کلمات را دارد.

💡 Music, too, in some of its manifestations, as in song, the opera, and programme music, has a representative and illustrative character.

موسیقی نیز در برخی از جلوه‌های خود، مانند آواز، اپرا و موسیقی برنامه‌ای، خصلتی نمادین و تصویرگر دارد.

💡 Even minimalist composers occasionally flirt with programme music, hinting at trains, oceans, or city dawns through rhythm and timbre.

حتی آهنگسازان مینیمالیست هم گهگاه با موسیقی برنامه‌ای لاس می‌زنند و از طریق ریتم و طنین به قطارها، اقیانوس‌ها یا سپیده‌دم شهرها اشاره می‌کنند.

💡 Teachers demonstrate programme music using Berlioz, tracing leitmotifs that evolve alongside a narrator’s dreamlike obsession.

معلمان موسیقی برنامه‌ای را با استفاده از برلیوز نشان می‌دهند و لایت‌موتیف‌هایی را که در امتداد وسواس رویاگونه‌ی راوی تکامل می‌یابند، ردیابی می‌کنند.

💡 Though it is not exactly programme music, Sir Alexander gives occasional quotations on the score indicating his intentions.

اگرچه این دقیقاً موسیقی برنامه نیست، سر الکساندر گهگاه نقل قول‌هایی در مورد نت‌ها ارائه می‌دهد که نشان‌دهنده‌ی نیت اوست.

💡 But Liszt would habitually programme music by other composers in his concerts.

اما لیست معمولاً در کنسرت‌هایش از آثار آهنگسازان دیگر نیز استفاده می‌کرد.